مدح امام حسن ع
 من على مدح حسن مى ‏گويم
 با تو اى شيعه سخن مى ‏گويم
 شب ميلاد حسن كوتاه است
 آيت الكرسى شهر الله است
 سوره‏ ى نصر حسن مى ‏گويد
 هم، شه بدر، حسن مى ‏گويد
 صورت ناز حسن قبله ‏ى من
 سيرت سبز حسن كعبه ‏ى من
 هيچ كس نيست به زيبايى او
 گر چه كس نيست به تنهايى او
 تا نفس هست به او مى ‏نازم
 جان خود بر حسنم مى ‏بازم
 هر كه ماه رمضان را ديده
 سوى او نور حسن تابيده
 هر كه احسان كند احسان شد
 بر سر خان حسن مهمان شد
 هر كه ماه رمضان ماند به تن
 شد سر سفره‏ ى احسان حسن
 هر كه كنه رمضان را فهميد
 رخت احسان حسن را پوشيد
 هر كسى آرزوى مردن كرد
 رمضان رخت حسن بر تن كرد
 گر حسن نيمه كن ماه نبود
 هيچ كس بيمه كن راه نبود
 گر حسن حاكم اين شهر نبود
 هيچ كس قاسم اين دهر نبود
 حسن آن لطف رحيم است رحيم
 حسن آن رزق كريم است كريم
 حسن آن قارى محزون آوا
 آيه روضه نماند نجوا
 روضه‏ ى قصه‏ى بنچاق فدك
 روضه ‏ى سيلى و شلاق و كتك
 روضه‏ هايى كه حسن مى ‏داند
 فقط از بهر حسين مى ‏خواند
 حال اينجا چه عجيب است سخن
 مادرش گفته غريب است حسن
 
 حجت حق
 من كيم حجت حق آينه‏ ى ذوالمننم
 من كيم وجه خدا ماه زمين و ز منم
 من كيم شمع فروزنده هر انجمنم
 من كيم چشم و چراغ نبى ماتمنم
 من كيم فاطمه را باغ گل ياسمنم
 من كريم دو جهان يوسف زهرا حسنم
 من كيم نخل اميد نبوى را ثمرم
 من كيم بحر كمال علوى را گوهرم
 من كيم فاطمه را ميوه ‏ى قلبم، پسرم
 من كيم آنكه ز وصف همگان خوبترم
 من كيم آنكه نبى بوسه زند بر دهنم
 من كريم دو جهان يوسف زهرا حسنم
 من كيم آنكه سر دوش نبى جاى من است
 جلوه ‏ى حسن و خدا در رخ زيباى من است
 سرمه‏ ى چشم ملك خاك كف پاى من است
 دست تقدير خدا دست تواناى من است
 هست چون شير خدا بازوى خيبر شكنم
 من كريم دو جهان يوسف زهرا حسنم
 مصطفى عاشق سرو قد و بالاى من است
 جاودان دين حق از همت بالاى من است
 آفرينش همه جا غرق تجلاى من است
 روح اين روزه‏ ى سى روزه تولاى من است
 حج منم، سعى منم، قبله منم، كعبه منم
 من كريم دو جهان يوسف زهرا حسنم
 مظهر حسن خدا، عز و جل كيست منم
 معنى حى على خير العمل كيست منم
 سيد و سرور و مولاى ملل كيست منم
 فاتح وصف شكن جنگ جمل كيست منم
 كرده اعجاز على بازوى دشمن شكنم
 من كريم دو جهان يوسف زهرا حسنم
 حلم من دين خدا را به خدا احيا كرد
 صبر من فتنه گران راهمه جا رسوا كرد
 آه من تيره شد و بر دل دشمن جا كرد
 صلح من مشت معاويه‏ى دون را وا كرد
 حق همين بود كه خود واقف سّر و علمم
 من كريم دو جهان يوسف زهرا حسنم
 من كه در دايره‏ى صبر امامت كردم
 من كه در پاسخ دشنام كرامت كردم
 در وطن نيز غريبانه اقامت كردم
 همه ديدندكه با صبر قيامت كردم
 بشنويد از لب »ميثم« كه غريب وطنم
 من كريم دو جهان يوسف زهرا حسنم
 
 نهال باغ عليّين
 به لب اين نغمه را دارد چكاوك
 حسن جان عيد ميلادت مبارك
 تعالى الله ز لطف حق تعالى
 گل باغ محمد شد شكوفا
 مبارك نخل كوثر بارو بر داد
 نهال باغ عليين ثمر داد
 بتول از بهر مولا بو بر آورد
 جوانان بهشتى را سر آورد
 چو گل وا شد لب زهراى اطهر
 به روى تازه مولود مطهّر
 سراى فاطمه شد نور باران
 زمانه شد به كام حق مداران
 على اينك ز سر تا پا سرور است
 همه ذكرش به لب الله و نور است
 مهين مولودش از حسن دلاويز
 دلش را از محبت كرده لبريز
 نه تنها يثرب امشب شادمان است
 كه امشب فصل عيش عرشيان است
 جهان خرم شد و اوقات شيرين
 نه افلاك از كواكب بست آذين
 هواى دشت هستى شد بهاران
 زمين و آسمان شد نور باران
 به سوى عرش نور از فرش جارى است
 نشاط خاكيان تا عرش جارى است
 امين وحى احمد را خبر داد
 سراپاى نبى شد، زين خبر شاد
 كه از الطاف خود خلاق علاّم
 نهاده اين حسن رو، را حسن نام
 پيمبر شد همان دم شادمانه
 به سوى خانه ى زهرا روانه
 فضاى خانه ى زهراى اطهر
 ز يمن مقدم او شد معطر
 گرفت از فاطمه خوشحال و خرسند
 عزيز جان خود، فرزند دلبند
 دلش خرم، لبش چون غنچه خندان
 به روى آن گل شيرين‏تر از جان
 به روى دست احمد آيت طور
 تجلى در تجلى، نور در نور
 دو چشم دلربايش در تكلم
 لب شيرين ادايش در تبسم
 خدا را، بود بس شيرين‏تر از قند
 به روى مصطفى مى ‏زد چو لبخند
 تبسم زد حسن )ع( بر روى احمد
 گلش از گل شكوفا شد محمد )ص(
 به صاعد نيز از اين فرخنده ميلاد
 نويد صحت و خط شفا داد
 
 آيه‏ ى احسان
 روشنى عالمين، امشب از انوار كيست؟
 چشم زمان منتظر از پى ديدار كيست؟
 بيت ولا روشن از جلوه ‏ى رخسار كيست؟
 كيست كه در گلشن عشق قدم مى ‏نهد؟
 كيست كه بال و پرش عطر حرم مى‏ دهد؟
 فاطمه را آمده سبزى دامن حسن )ع(
 مصحف حق را بود آيه ‏ى احسان حسن )ع(
 هديه ‏ى ماه خدا، جلوه‏ ى يزدان حسن )ع(
 جلوه ى روى حسن )ع( نور دل ما همه است
 سيد باغ جنان، دسته گل فاطمه است
 مى‏وزد از عرش حق رايحه‏ ى بوى او
 چشم سماواتيان هست همه سوى او
 حاتم طايى بود سائلى از كوى او
 وه كه ز جود و عطا وجه رحيم است او
 ناز گدا مى‏خرد، بس كه كريم است او
 مهر حسن )ع( باز هم سرزده از آب و گل
 صورت ماه حسن )ع( آينه‏ ى اهل دل
 چشم همه اولياء، از نگه او خجل
 كعبه بگويد كه او كعبه ى دلها بود
 نور دو چشم على )ع( يوسف زهرا بود
 دست خداونديش، باز نمايد گره
 مى‏دهد او از كرم بر همگان تذكره
 تا كه ببينى بقيع، پشت در و پنجره
 هر كه به گوشش بود حلقه ى مهر ولا
 طوف بقيعش دهد، تذكره ى كربلا
 
 سايه ‏ى طوبى
 نور خدا نخله ى سينا، حسن
 هوش ربا، از دل موسى حسن
 نغمه ى داوود از او پر ز شور
 راز شفا بخشى عيسى حسن
 داد سلامش، ز ادب چون خليل
 كرد سلام آتش او را حسن
 نو گل و ريحانه‏ ى ختم رسل
 شاخه ى پر سايه ‏ى طوبى حسن
 ياسمن سرو قد سبز پوش
 سيم تن گلرخ زيبا حسن
 بنده‏ ى محبوب خدا مجتبى
 روشنى ديده‏ ى زهرا حسن
 در صفت جود يدالله را
 آيت كبرى، يد بيضا حسن
 شاه جوانان بهشت برين
 سبط نبى فاطمه سيما حسن
 كفه‏ ى شاهين ترازوى عشق
 هست حسين بن على با حسن )ع(
 هر دو به عرش عظمت گوشوار
 سرخ حسين آمد و خضرا حسن
 هر دو يكى، هر دو نكوتر ز خوب
 چون حسنين اند دو همتا حسن
 تا نشود اين يك از آن، اشتباه
 ياء حسين است در اينجا حسن
 گر نبود كوچكى سن و سال
 نام حسين است به معنى حسن
 فرق حسين است و حسن حرف ياء
 اين حسن است، آن دگرى يا حسن
 من كه »حسان« اين همه دارم گناه
 كيست پناهم دهد الا حسن )ع(
 
 جلوه ‏ى بهاران
 ديده چمن وا شد، لاله در چمن آمد
 بوى عطر گل يعنى بوى ياسمن آمد
 روح آيه ى والشمس، نور والقمر تابيد
 بزم جان بياراييد، شمع انجمن آمد
 يوسف وجود آمد، نور هست و بود آمد
 جان رفته از پيكر، در حريم تن آمد
 سوره سوره تفسير، آفتاب دين است اين
 ميرسد كنون مژده، عاشقان حسن آمد
 حسن او فروغ جان، چشم او چراغ دل
 مى ‏وزد نسيم گل، از رخش به هر محفل
 داده هاتف هستى، مژده روزه داران را
 دارد آسمان ياران، جلوه ى بهاران را
 فاطمه زند لبخند، بر رخ مه فرزند
 داده از گلش رونق، بزم گلعذاران را
 قطره قطره مى‏ريزد، روح آسمان بر خاك
 جرعه جرعه مى ‏گيرد، روح سبز باران را
 هر چه هست در عالم، مى ‏درخشد از رويش
 كرده روشن از نورش، چشم روزگاران را
 بوى عشق مى ‏آيد از حريم آل الله
 خوان نور گسترده، اين كريم آل الله
 مژده مژده مى ‏تابد، نور كبريا امشب
 بيت آل احمد شد، روضة الصفا امشب
 مصطفى به لب دارد، آيه‏ هاى نورانى
 مرتضى شده محو روى مرتضى امشب
 فاطمه در آغوشش، مى ‏درخشد آئينه
 چون كه گشته تفسير شمس و والضحى امشب
 آيه آيه مى ‏آيد، خنده ى فلك بر لب
 سوره سوره پيدا شد، جلوه ى خدا امشب
 با گلى معطر بين، بوستان عصمت را
 غرق نور حق بنگر، آسمان عصمت را
 گر چه نور باران است، آسمان ز روى او
 جان تازه‏اى گيرد، گل ز عطر و بوى او
 ليك چون بقيعش را، ياد آورم بينم
 بوى غربت هستى، مى‏رسد ز كوى او
 با شرارى از حسرت، جان نشسته در بزمش
 با غمش بود هر دم، دل به گفتگوى او
 قلب خستگان گيرد، جامى از غم و اندوه
 جان عاشقان باشد، تشنه ى سبوى او
 اى كريم آل الله، جام نور ده بر ما
 تشنگان اين دشتيم، جرعه‏اى كرم فرما
 
 قائم دين
 آن كه دلش كوثر وحى خداست
 زاده كوثر حسن )ع( مجتباست
 سيد عشاق خدا دومين
 نور امامت مثل والضحى است
 وارث حسن همه ى يوسفان
 عالم علم همه‏ ى انبياست
 هر نفسش معجزه‏ ى صد مسيح
 هر نگهش ناظر ارض و سماست
 كعبه به شوق قدمش در قنوت
 او به طواف حرم كبرياست
 بعد على )ع( صاحب دين نبى
 اوست كه محبوب دل مصطفى است
 بعد على )ع( حجت حق در زمين
 قائم دين، چارم آل عباست
 بعد على )ع( اوست يدالله او
 حافظ اسلام و حريم حراست
 او حسن است و حسنى صلح او
 پيشرو قافله‏ ى كربلاست
 او حسن است و پسرش قاسم است
 آن كه گل پرپر دشت بلاست
 
 مظهر صبر
 سلام اى مظهر صبر خدايى
 تو زينت بخش عرش كبريايى
 تويى آئينه دار حسن داور
 فروغ ديدگان مصطفايى
 خدا دارد به تقوايت مباهات
 كه در اوج اطاعت بى ريايى
 به پاس قدردانى از وليش
 تو هديه از خدا بر مرتضايى
 تويى آن گوهر درياى عصمت
 كه نور ديده ‏ى خير النسايى
 عزيز جان ختم المرسلينى
 گل خوشبوى باغ طا وهايى
 ز ميلادت جهان رشك جنان شد
 تو زينت بخش جنات علايى
 تويى آن وعده‏ ى لطف الهى
 تو مزد روزه داران خدايى
 صفا داده جهان را مقدم تو
 كه الحق يوسف آل عبايى
 نه تنها برده ‏اى دل از محبان
 كه با حسنت دل از دشمن ربايى
 حسن نام و حسن خلق و حسن خو
 تو مرات خدا سر تا به پايى
 شهامت هر چه دارد از تو دارد
 گل باغ شرافت از صفايى
 پس از مولا وصى پاك احمد
 امام و رهنماى ماسوايى
 كرم محتاج فيض بى شمارت
 كريم آل اطهار از عطايى
 حلاوت مى ‏چكد از ذكر نامت
 ز بس شيرين زبان و خوش نوايى
 كليد استجابت در كف توست
 دعا كن اى كه تو روح دعايى
 دعا كن حضرت مهدى بيايد
 الا اى آنكه تو غمخوار مايى
 دعا كن تا شويم انسان كامل
 به راه عشق حق جمله فدايى
 بده بر »جعفرى« نور ولايت
 كه تا شعرش شود شعر ولايى
 
 كتاب حسن
 باز امشب از شراب نيلگون
 مى‏زنم جامى به آهنگ جنون
 بانگ نوش ساقى است و اين سبو
 خورده‏ام من بار ديگر تا گلو
 شور دل در پنجه تدبير نيست
 قبله‏ام غير از جمال پير نيست
 زورقم در لجه رسوائيست
 هوش ديگر چيست دل ليلائيست
 هر دمى كز عشق مجنون مى‏شوم
 چون غزل با يار موزون مى‏شوم
 او همه هستى و ما همچون عدم
 او همه نور است و ما شام دوژم
 او همه زهرا نشان زهرا سرشت
 ما همه آوارگان سرنوشت
 من چه گويم ما، او اينجا خطاست
 هر چه هست اينجا امام مجتباست
 اى شراب باده‏ى مستان عشق
 دست بوست حضرت سلطان عشق
 اى كتاب حسن حق را خاتمه
 يوسف كنعان بيت فاطمه
 كيستى اى حلقه‏ى با تابه‏سين
 شاهكار پنجه حسن آفرين
 گر چه بر راهت همه سرگشته‏ايم
 روى تو ناديده كافر گشته‏ايم
 سايه‏اى در پشت ديوار توايم
 تشنه يك جرعه افطار توام
 ره گشا تا با تو سلطانى كنيم
 بر سليمانها سليمانى كنيم
 با وجودت با عدم آغشته‏ايم
 در شراب عشق تو حل گشته‏ايم
 تا زلفت پرده شب گير شد
 قلب زهرا با تو در زنجير شد
 در قعودت محشر عظمائيان
 بين صلحت ظهر عاشورا نهان
 بر كدامين درد تولب‏تر كنم
 يا حديث غربتت را سر كنم
 در نگاهت غربت پرواز بود
 چشمهايت محرم يك راز بود
 همچو شب روزت ز غم تاريك بود
 كوچه‏ اى بود و رهى باريك بود
 دست خود در دست مادر داشتى
 پا به پاى او قدم برداشتى
 حيف گلچين آمد و جانت گرفت
 همچو مادر سوى چشمانت گرفت
 
 غنچه‏ ى مسموم
 كودك شيرين زبانم اى گل معصوم من
 اى فداى روى تو اى غنچه ‏ى مسموم من
 لالايى آهسته آهسته گلم اى نازنين
 عاقبت بينى تو در كوچه مرا نقش زمين
 عاقبت بينى عزيزم كوچه و ديوار را
 عاقبت بينى لباس مانده بر مسمار را
 گريه كم كن نازنين فاطمه، اى مه جبين
 عاقبت بينى تو روزى گوشواره بر زمين
 در كنار گاهواره مات و مبهوت توام
 در كنار بستر تو ياد تابوت توام
 گر چه تو امروز بر من قبله‏ ى جان مى ‏شوى
 ليك فردا كودك من تير باران مى ‏شوى
 اى كه تو امروز مست لاى لايم مى ‏شوى
 مى ‏رسد در كوچه روزى كه عصايم مى ‏شوى
 سير بنگر روى من اى كودك گلبوى من
 مى ‏شود گم زير ابر تيره، روزى روى من
 چشم بر هم نه، نبينى تا ز پا افتاده ‏ام
 گر كند حمله عدو در كوچه‏ ى غم سوى من
 بعد آن امداد كن تا آنكه برخيزم ز جا
 چون نمى ‏بيند دو چشمم باش در پهلوى من
 
 سپهر هل اتى
 سرشك ديده ‏ها مى ‏بارد امشب
 محبت از سماء مى‏ بارد امشب
 شب وصل مناجاتى دلان شد
 اجابت با دعا مى ‏بارد امشب
 كرامت مى ‏نوازد سائلان را
 سپهر هل اتى مى ‏بارد امشب
 به شوق مجتبى در خلوت خود
 ببين چشم خدا مى ‏بارد امشب
 گشا چشم و صفاى ياسمن بين
 خدا را مست ذكر يا حسن بين
 رخش آيينه‏ ى ذات خدا شد
 وجود نازش اثبات خدا شد
 به نامش آسمانها باز گردد
 گل نامش مناجات خدا شد
 قيام كربلا بر پا ز صلحش
 هزاران نينوا بر پا ز صلحش
 جهان او را به غربت مى ‏شناسد
 فلك او را به رافت مى ‏شناسد
 هواى نفس در صلحش نبوده
 خدا او را به عصمت مى ‏شناسد
 سگى كه لقمه از دستش گرفته
 وجودش را به رحمت مى ‏شناسد
 فضاى كوچه ‏ى سرد مدينه
 به حق او را به غيرت مى‏ شناسد
 ملائك صبر او را دوست دارند
 طواف قبر او را دوست دارند
 
 گوهر كيميا
 وقت شب از وقت سحر زود بود
 طالع دل روشن و مسرور بود
 باد فرخ بخش صبا مى‏ وزيد
 مى‏ز لب سرخ قدح مى‏ چكيد
 هدهد خوش لهجه شيرين سخن
 مست شده در بر سرو چمن
 سينه بلبل پر انگيزه شد
 خواستگار گل دوشيزه شد
 صبح دعا دست نسيم فلق
 دفتر عاشق كشى اش زد ورق
 بركه‏ ى چشم سره پر آب شد
 اشك شبش شبنم مهتاب شد
 واعظ دل گفت به شرح جمال
 اين رمضان است و شده مى ‏حلال
 مى‏ كه از آن هفت نفس زد نفس
 از دو لب نوش حسن بود و بس
 پيش رخت ماه فلك شرمگين
 شمّه‏اى از نور تو نور آفرين
 ماه اگر روى تو بيند به خواب
 ناز فرو شد به هزار آفتاب
 طره گيسوى تو دار امان
 حلقه يلداى شب بيدلان
 زلف چليپاى تو حبل المتين
 نور رخت آتش طور يقين
 موى مگو زر، نخ ابريشمى
 روى مگو حسرت نقاش چين
 چشم مگو چشمه حجب و حيا
 غمزه شوخت گوهر كيميا
 سوى تو دل بار سفر بسته است
 حسرت عشقت به جگر بسته است
 سرو ز قد تو خرامان شده
 غنچه تو را ديده و خندان شده
 پر زده بلبل ز سر شاخزار
 دور سرت خوانده به آهنگ يار
 هفت فلك پيش تو مشتى غبار
 از نفس توست نسيم بهار
 چون لبت از عاطفه لبريز شد
 مستى ما خاطره ‏انگيز شد
 تو روشنى بخش دل جنتى
 بر سر فردوس برين منتى
 فاطمه را تويى اميد و نشاط
 به اذن تو دوزخ و خلد و صراط
 آنچه به زيبايى دنيا جليست
 از گل روى حسن بن عليست
 خاك تو طوطياى چشم همه
 از پسر ماه رخ فاطمه
 از حرم غريب تو بى رواق
 قلب تو مجروح ز طعن و نفاق
 مرد غريب خانه خود تويى
 زخمى آشيانه خود تويى
 آن كه هم از غريبه و آشنا
 شنيده طعنه در پس ناسزا
 جز تو كسى محرم اسرار نيست
 شاهد بين در و ديوار نيست
 ديده تو چشمه احساس بود
 شاهد پرپر شدن ياس بود
 
 عشق حسين
 سلام اى در صبورى بى قرينه
 غريب دوم شهر مدينه
 تو هستى راكب دوش پيامبر
 تو هستى زيب آغوش پيامبر
 ملك، انسان فرشته پاى بستت
 كليد دوزخ و جنت به دستت
 همه هوشيارها مست و تو ساقى
 بود تا حشر آثار تو باقى
 تو را زهرا به دامان پرورانده
 رسول الله اوصاف تو خوانده
 تو آقاى جوانان بهشتى
 توانايى دست سرنوشتى
 تو زهرا و على را نور عينى
 اميد زينبى عشق حسينى
 
 چراغ آسمانها
 خورشيد كه بر آينه ‏ها مى ‏تابيد
 در خانه خانه‏ ى دل مهى درخشان را ديد
 ماهى كه چراغ آسمانها باشد
 از خانه ‏ى مرتضى على گشت پديد
 عالم همه از مقدم او در شادى
 زهرا به گل روى پسر مى‏ خنديد
 نامش حسن و حسن خدايى دارد
 بر اهل جهان خدا چنين داد نويد
 احمد كه به محضرش بود عالم غيب
 تا چهره‏ ى بى زوال ماهش را ديد
 آن غمزه باغبان باغ عصمت
 گلبوسه ز روى ياس زهرا مى‏چيد
 بگرفت در آغوش ولى با گريه
 بيش از همه لبهاى پسر مى‏ بوسيد
 اين گريه به روز عيد ميلاد حسن ‏عليه السلام
 زهرا متحير از پدر مى‏ پرسيد
 كاى باب گرامى ام چرا گريانى
 رازى است مگر نهفته در اين خورشيد
 اى دختر نيك اختر من زهرا جان
 جبريل چنين بگفته از حى مجيد
 تبريك خدا بر تو و بر زهرايت
 از يمن قدوم اين خدايى تمجيد
 اما كه زبد عهدى اين دار فنا
 گردد گل من ز غربت خويش شهيد
 در خانه به دست زن ملعونه ‏ى خود
 از كاسه كاسه‏ ى زهر كينه خواهد نوشيد
 مظلومى او به هر كه ثابت گشته
 اى غالميان غريب او را خوايند
 
 بحر رحمت
 امشب اى ماه الهى آفتاب آورده‏ اى
 اخترى تابان ز برج بو تراب آورده ‏اى
 گلبن سبز ولايت را گلاب آورده ‏اى
 يا كه از بحر نبوت درّ ناب آورده‏ اى
 شادى و وجد و سرور بى حساب آورده ‏اى
 پاى تا سر احمد ختمى ماب آورده‏ اى
 روشن از خورشيد حسنش چشم پيغمبر شده
 پاى تا سر غرق شادى و شعف حيدر شده
 بر همه معلوم سر سوره كوثر شده
 يا محمد يا محمد دخترت مادر شده
 عزت و مجد و جلال كبريايى را ببين
 در گل روى حسن، حسن خدايى را ببين
 حسن‏ها بر گرد شمع عارضش پروانه ‏اى
 خلدها از بوستان طلعتش ريحانه‏ اى
 حلم‏ها در پيش حلم حضرتش افسانه ‏اى
 قدسيان در آستان قدس او بيگانه‏ اى
 اختران هر يك به بحر رحمتش دردانه ‏اى
 آسمان از كوثر احسان او پيمانه‏ اى
 ماه كنعان ولايت يوسف زهراست او
 اولين فرزند حيدر دومين مولاست او
 سر دشمن بر ملا گرديد با صبر حسن
 جاودان دين، خدا گرديد با صبر حسن
 حق ز باطلها جدا گرديد با صبر حسن
 هستى دشمن فنا گرديد با صبر حسن
 نهضت عترت به پا گرديد با صبر حسن
 كربلا كرب و بلا گرديد با صبر حسن
 صلح او تاريخ خونين تمام كربلاست
 صلح او بر شيعه مانند قيام كربلاست
 
 ذكر مناجات
 صفاى هر حال و صفايم حسن
 ذكر مناجات و دعايم حسن
 هر كه بدون عشق زنده است
 در دو سرا بنده ‏ى شرمنده است
 هر كه بود گداى احسان تو
 به باغ جنت شده مهمان تو
 هر كه به عشق قدمت نيست شد
 حال به درگاه خدا بيست شد
 هر كه در عاشقى تو پير شد
 از مى ‏مرتضى على سير شد
 هر كه كند ذكر تو را زمزمه
 ياد كند ز غربت فاطمه
 ياد ز كوچه ‏ى بنى هاشمى
 در بر چشم تو گل فاطمى
 دست خزان بر دلت آذر زده
 سيلى محكمى به مادر زده
 جان تو را ز غصه كرده نيلى
 حكايت مادر و ضرب سيلى
 تو بودى اى يگانه روح احساس
 شاهد پر پر شدن گل ياس
 
 سنگ صبور
 اى گل شيرين و قند فاطمه
 حضرت والا بلند فاطمه
 اى دلت سنگ صبور اهل بيت
 جلوه خضراى نور اهل بيت
 مصطفى را جز رخت آئينه نيست
 قامتت با قامت طاها يكيست
 تك سوار در خروش حيدرى
 سفره دار سبز پوش حيدرى
 مهد تو آغوش زهرا بوده است
 جاى تو بر دوش طاها بوده است
 اى تو سوم شخص اين جغرافيا
 چارمين شخصيت آل عبا
 سفره ى احسان تو همواره باز
 تو فقط نازى و ما كوه نياز
 اى نمك گير سرايت دشمنان
 لطف كن از سفره ‏ات يك لقمه نان
 ميهمان خوان اطعام توايم
 مستحق نان اطعام توايم
 اى غريبه با هم از يك جاده‏ ايم
 ما غريب خلوت سجاده‏ ايم
 مى‏ كشيدن از سبو يادم بده
 نابلد هستم وضو يا دم بده
 كاش مى‏شد رنگ مغرب مى ‏شدم
 با خيالت سوى يثرب مى ‏شدم
 كاش من چله نشينت مى ‏شدم
 دوره گرد سرزمينت مى ‏شدم
 كاش مثل يك كبوتر هر سحر
 مى ‏شدم از شوق كويت در به در
 هر سحر جاى دلم دامان توست
 آشيانم كنج قبرستان توست
 اى عزيز حضرت خيرالنساء
 اى هميشه پا ركاب مرتضى
 اى جمل مديون تيغ و تير تو
 دين دارد شيعه از شمشير تو
 مثل روح مرتضى مى تاختى
 ناقه ‏ى مكروه را انداختى
 كنيه ‏ات در قلب ناقه جا گرفت
 در كنار بغض زهرا پا گرفت
 تير باران كرد تابوت تو را
 پيكرِ از زهر ياقوت تو را
 اى نگاه نيلى نيلوفران
 كوچه‏ ها داده به كامت شوكران
 
 شه زاده مدينه
 كريم آل مصطفايى
 قرارى، به قلب و جان همه
 سبط اكبر مرتضايى
 بهارى، نو گل باغ فاطمه
 گل بريزيد كه نگارم آمدنى شد
 گيسو گشاييد كه يارم آمدنى شد
 به هواى تو پر كشيده مرغ جانم ز كنج سينه(2)
 توى هفت آسمون زيبا، شد جَلد ماه مدينه
 )مدد گل فاطمه، حسن گل فاطمه(
 شه زاده شهر مدينه
 به سينه، نوشته‏ام نامت
 اى گل ياس بى قرينه
 كشيده، خداى تو نازت
 جان دل صنما مجنون توام من
 گل زهرا بى سرو سامون توام من
 سفره دار ماه رمضونه، ماه قلب حيدريونه
 هديه‏ اى بر اهل زمينه، عشق و يار فاطميونه
 )مدد گل فاطمه، حسن گل فاطمه(
 به پر دامانت دو دستم
 نشستم، به سايه ‏ات ديگر(2)
 همه وجودم به پايت
 فدايت كه خوانمت مادر
 يا كوثر، فجر و ياسين و هل اتائى (2)
 مى ‏گويم تو خداى فرشته هايى
 شاهم وسائل تو هستم، دامنت را مكش ز دستم
 نام تو مى‏ برد شب و روز اين تپشهاى قلب مستم
 )مدد گل فاطمه، حسن گل فاطمه(
 
 صفاى دل
 يا حسن (2) يا حسن يابن فاطمه
 ز پشت ابر تيره غمها (2)
 دميده ماه حيدر و زهرا (2)
 )اى، شفاى دلم،صفاى دلم، خداى دلم( (2)
 )يا حسن (2) يا حسن يابن فاطمه(
 شب رسيده قلندرم من
 مست صهباى حيدرم
 تشنه جام و ساغرم من
 جرعه ‏اى از براى دلم
 )اى، شفاى دلم، صفاى دلم، خداى دلم( (2)
 )يا حسن (2) يا حسن يابن فاطمه(
 تپش، تپش قلبم شده شيدا (2)
 نفس، نفس دل مست تو مولا
 )اى گل بهارم، با تو نگارم، غمى ندارم
 )يا حسن (2) يا حسن يابن فاطمه(
 جان من نذر پيش پايت(2)
 روح من تشنه‏ ى عطايت
 حلقه زلف دلربايت
 بسته بر دست و پاى دلم
 )اى، شفاى دلم،صفاى دلم، خداى دلم( (2)
 )يا حسن (2) يا حسن يابن فاطمه(
 خداى حُسن و حُسن خدايى
 تو قبله‏اى تو قبله نمايى (2)
 )اى سرود لبم، ذكر هر شبم، دين و مذهبم( (2)
 )يا حسن (2) يا حسن يابن فاطمه(
 مى‏زنم لب به جام عشقت (2)
 مى ‏زنم پر به بام عشقت
 مى ‏زنم دم ز نام عشقت
 بشنو امشبم صداى دلم
 )اى، شفاى دلم، صفاى دلم، خداى دلم( (2)
 )يا حسن (2) يا حسن يابن فاطمه(
 
 جلوه‏ ى حق
 مظهر نور احدى يا حسن
 جلوه ‏ى ذات صمدى يا حسن
 در دل ما تا ابدى يا حسن
 ساقى ما كن مددى يا حسن
 نور جمال احمدى يا حسن
 دسته گل محمدى يا حسن
 يوسف زهرايى ما يا حسن
 غنچه زيباى نبى يا حسن
 نوگل رعناى نبى يا حسن
 جام طهوراى نبى يا حسن
 ساقى صهباى نبى يا حسن
 جلوه جلوه‏ ى سيماى نبى يا حسن
 گوهر والاى نبى يا حسن
 دلبر شيدايى ما يا حسن )يوسف.....
 جلوه‏ ى زيباى خدا يا حسن
 ساقى صهباى ولا يا حسن
 برج كرم ماه وفا يا حسن
 آيه‏ى ايمان و صفا يا حسن
 صاحب جان و دل ما يا حسن
 بر دل ما رخ بنما يا حسن
 يار مسيحايى ما يا حسن )يوسف...
 
 كمال حسن
 كسى كه يارى مثل تو داره بياره بياره بياره بياره
 يه سر زلف تو تموم عالم نداره نداره نداره نداره
 سرم و مى‏ ذارم روى ديوار عشقت
 دل خراب من شده بيمار عشقت
 تو دلم خدا مى‏دونه چه قيامتى كه بر پاست
 ميون حياط اين دل حسن فاطمه پيداست
 خودمونيم تو كمالات، كمال حسن رو عشقه
 خدائيش تو هر چى ماهه، جمال حسن رو عشقه
 هر كسى هر حرفى دلش مى‏ خواد بزنه بزنه بزنه
 جواب اون عاقلاى بى دل با منه با منه با منه
 بذار دلمو و دلبر خوبان ببره ببره ببره ببره
 اگه هزار سال بى تو بمونم ضرره ضرره ضرره ضرره
 تو دلم خدا مى ‏دونه چه قيامتى كه بر پاست
 ميون حياط اين دل حسن فاطمه پيداست
 
 ستاره ‏ى زهرا
 غرق نور و شادى، بيت حيدر شده است
 نوگلى رسيده، زهرا مادر شده است
 )گل حيدر، سبط پيمبر، عزيز مادر، يا مجتبى( (2)
 غم عشقت سرشت ماست
 كه بقيعت بهشت ماست
 همه هستم، دل به تو بستم، بى تو چه هستم، يا مجتبى (2)
 ستاره زهرا، در بيت على دميد
 يوسف دل ما از سوى خدا رسيد
 )گل زهرا، دلبر طاها، زاده‏ى مولا يا مجتبى((2)
 نور چشمان فاطمه
 كنم اينگونه زمزمه
 اى اميرم، ماه منيرم، برات بميرم، يا مجتبى (2)
 به فداى رويت، جان ناقابل من
 كه گداى كويت، مى ‏باشم من اى حسن
 اى امامم، عشق تمامم، تو را غلامم يا مجتبى (2)
 بشمارم چو خادمت
 كه شوم عبد قاسمت
 )به گدايت نما عنايت، شوم فدايت، يا مجتبى( (2)